گروه فرهنگی «سراج24»، مقایسه فروش فیلمهای سینمای ایران در روزهای عادی و روزهایی که بلیط سینما نیم بهاست نشان می دهد که افزایش قیمت بلیط سینماها عامل مهمی در کاهش مخاطبان فیلمهای نوروز امسال بوده گفتن این سخن که افزایش بلیط هیچ ضرری را متوجه سینما و صنعت هنر هفتم در ایران نمی کند بحثی کاملا بیهوده تلقی می شود .
اگر به آمار فروش روزانه فیلمها در هفته های گذشته نگاهی بیاندازیم متوجه می شویم که این فیلمها در روزی که بلیط سینماها نیم بها بوده بیشتر از روزهای عادی فروخته اند علی رغم آنکه بهای بلیط نصف بوده است .
افزایش ۵۰ درصدی بهای بلیت سینماهای مدرن یکی از آخرین اخبار سینمایی در اسفند سال گذشته بود؛ افزایش قیمتی که بعد از قریب دو سال و نیم ثبات قیمت صورت گرفت و با موافقت وزارت ارشاد حرف شورای صنفی سینما را بر کرسی نشاند ؛ نتیجهاش در کنار سایر عوامل بحرانزا همان چیزی شد که هنوز در روزهای پایانی سال گذشته نیز هر از گاهی خودنمایی می کرد و در آخرین ماه سال گذشته ، شورای صنفی سینما باز هم رؤیای گرانتر کردن بلیت سینماها را در سر پروراند و این بار افزایشی ۲۰ درصدی را برای آن خواب دید خوابی که با تعبیر آن نظر می رسد در مرحله دوم اکران فیلم ها و بعد از اتمام اکرانت نوروزی به رویایی تلخ برای سینما داران تبدیل شده است .
به طور معمول با اتمام اکران های نوروزی و فروکش کردن تب فیلم دیدن در میان هموطنان همواره این نگرانی وجود دارد تا با کم سینما آمدم مردم و با به وجود آمدن مشغله های روز مره مردم چگونه می توان آنها دوباره به سالن های سینما کشید ؟ امری که با ترغیب مردم در روز های بلیت نیم بها یا ارائه خدمات مختلف در سال های گذشته پیگیری می شد اما امسال به نظر می رسد نه تنها تهسیلاتی برای بیشتر فیلم دیدن مردم فراهم نشده بلکه افزایش بهای بلیت این نگرانی را به وجود آورده که وضعیت فروش فیلم ها از سال های گذشته هم در مرحله دوم اکران ها بدتر شود .
چیزی که در میان این کش و قوس ها در اقتصاد سینمای کشور بیش از همه روشن و واضح است آگاه بودن به این نکته است که افزایش قیمت هیچ گاه باب میل اقشار کمدرآمد جامعه نبوده است، هر چند در اواخر سال 90 که هنوز هزارتوی مشکلات سینمای ایران پیچیده تر نشده بود، برخی سینماگران ایران با اطلاع از افزایش ۵۰ درصدی بهای بلیت سینما چشمانداز روشنی را برای آینده سینماها پیش بینی کرده بودند اما نه تنها این چشمانداز محقق نشد، بلکه سینما در سال ۹۱ یکی از سیاهترین سالهای رکود اقتصادی خود را پشت سر گذاشت و اکنون در سال 92 نیز سناریوی مشابه سال گذشته بار دیگر و بدون تدبیر و برنامهریزی برای قشری که بیشترین جمعیت سینما را تشکیل میدهند، به محک تصمیم وزارت ارشاد گذاشته میشود و تصمیم نهایی بیش از هر قشری نخست برای سینماداران و سپس برای تماشاگران قشر متوسط و کمدرآمد سینما اهمیت دارد ؛ طرح بن کارت سینما نیز قرار بود از همان ابتدا برای همین قشر آسیبپذیر جامعه اجرایی شود تا کارمندان و خانوادههایشان بتوانند با تخفیف ویژه به تماشای فیلمها بنشینند اما روند اجرا شدن این طرح هیچگاه طبق انتظار پیش نرفت.
حالا میتوان طرح ارائه بن کارت سینما برای اقشار کمدرآمد را به دیگر وعدههای کمکی دولت به سینماداران و مخاطبان سینما افزود. از طرح ۱۵ درصدی ضریب اشغال صندلی سینماها که قرار بود از طریق وزارت ارشاد پیگیری شود تا کمک به سینماداران برای پرداخت هزینههای انرژی، به نظر میرسد که این بار هم مردم باید هزینه نافرجام ماندن این وعدهها را بپردازند!
